Dziś nadszedł czas na przybliżenie kilku perełek architektonicznych Lubelszczyzny. Jedną z nich jest cerkiew, która stoi w Mycowie, niewielkiej wiosce w Gminie Dołhobyczów, tuż przy granicy Rzeczypospolitej Polski. Cerkiew ta ma niezwykle długą oraz bogatą historię.
Wieś Myców jest po raz pierwszy wspomniana w annałach już w 1435 roku. Należała do podkomorzego bełskiego i starosty buskiego zwanego Gotardem z Falęcic, którego potomkowie zaczęli się nazywać Micowskimi. Z wiadomych względów. Micowscy w 1567 sprzedali wieś rodowi Matczyńskich, a w latach 1693-1698 właścicielem Mycowa był Adam Bełżecki, stolnik bełski.
Na początku XIX wieku należała do Głogowskich, a następnie do Wiktora Obniskiego. W tym czasie w Myców się rozbudował. Nowy właściciel wzniósł dwukondygnacyjny klasycystyczny pałacyk połączony dwunastokolumnową galerią z oficyną oraz zbudował park w stylu romantycznym. W 1870 drogą koligacji rodzinnych Myców znalazł się w rękach Hulimków.
W 1926 Aleksander Hulimka sprzedał wieś Janowi Bilińskiemu, który był jej właścicielem do II wojny światowej. Pod koniec wojny zabudowania dworskie i park zostały całkowicie zniszczone. W latach 1945-1947 wieś była poddana Akcji „Wisła”, co oznaczało wysiedlenie mieszkańców pochodzenia ukraińskiego. Na znacjonalizowanych gruntach założono PGR.