W wielkanocny poranek 9 kwietnia 1944 roku wieś Ostrówek-Kolonia stała się miejscem jednej z najtragiczniejszych zbrodni niemieckiej okupacji w regionie. W brutalnej pacyfikacji życie straciły 24 osoby – wśród nich dzieci, kobiety i osoby starsze. Dziś, w 82. rocznicę tych wydarzeń, mieszkańcy i przedstawiciele władz oddają hołd ofiarom, pamiętając o dramacie, który na zawsze zapisał się w lokalnej historii.

Tragiczny poranek Wielkanocy 1944 roku

9 kwietnia 1944 roku, w wielkanocny poranek, do wsi Ostrówek-Kolonia wkroczył kilkudziesięcioosobowy oddział żołnierzy niemieckich. Nad ranem rozpoczęła się brutalna pacyfikacja miejscowości, która na zawsze zapisała się w historii regionu jako jeden z najtragiczniejszych epizodów okupacji niemieckiej.

Brutalna pacyfikacja i ofiary

Okupanci podpalali domy oraz zabudowania gospodarcze, a napotkanych mieszkańców mordowali bez litości. Tego dnia życie straciły 24 osoby – od zaledwie 2-letnich dzieci po osoby w wieku 76 lat. Wśród ofiar były kobiety, dzieci i osoby starsze, co podkreśla skalę okrucieństwa tej zbrodni.

Ocaleni dzięki przypadkowi

Część mieszkańców uniknęła śmierci tylko dlatego, że przebywała w pobliskim Łańcuchów, gdzie uczestniczyła w porannej mszy rezurekcyjnej z okazji Świąt Wielkanocnych. Ten zbieg okoliczności uratował im życie.

Pacyfikacja była aktem zemsty za wcześniejsze wydarzenia. Kilka dni wcześniej w okolicy doszło do potyczki między partyzantami Bataliony Chłopskie a niemieckim patrolem, w wyniku której zginęło kilku Niemców. W odwecie okupanci skierowali swoją brutalność przeciwko bezbronnym mieszkańcom wsi.

Zniszczenie i żałoba

Po zakończeniu pacyfikacji znaczna część zabudowy została spalona, a wieś pogrążyła się w żałobie. Ofiary tej „krwawej niedzieli” pochowano na cmentarzu w Łańcuchowie, gdzie do dziś spoczywają.

Współczesne upamiętnienie

W 82. rocznicę tych tragicznych wydarzeń hołd pomordowanym oddali: Łukasz Reszka – Starosta Łęczyński oraz Szymon Czech – Wicestarosta.

Dziś pamiętamy o ofiarach tej tragedii i oddajemy im należną cześć. Ich śmierć pozostaje bolesnym świadectwem okrucieństwa wojny oraz przypomnieniem o konieczności pielęgnowania pamięci historycznej.